Η Φύση ως ο μεγαλύτερος δάσκαλος της ανώτερης νοημοσύνης

Ο μεγαλύτερος δάσκαλος είναι η ίδια η Φύση. Πώς γνωρίζεις ότι αυτό που κάνεις είναι, γενικά, σωστό — καλό — ή λάθος — κακό;

Για έναν άνθρωπο ανώτερης νοημοσύνης, η εμπειρική παρατήρηση της ζωής αποκαλύπτει ότι τα βιολογικά όντα, σύμφωνα με τη βιολογική τους ιδιότητα, επιδιώκουν τη διατήρηση της ακεραιότητάς τους, την αποφυγή της βλάβης, την επιβίωση και την αναπαραγωγή. Δεν απαιτείται τα ίδια τα όντα να διαθέτουν την αφηρημένη έννοια του «σωστού» και του «λάθους». Η αντίληψη αυτή ανήκει στον άνθρωπο που τα παρατηρεί και κατανοεί τη λειτουργία τους.

Ο άνθρωπος, επομένως, αναγνωρίζει εμπειρικά ότι η βλάβη αποτελεί κατάσταση αντίθετη προς τη διατήρηση της ζωής, ενώ η μη βλάβη αποτελεί κατάσταση συμβατή με αυτήν. Με βάση αυτή την αναγνώριση και μέσω της ενσυναίσθησης, μπορεί να μετασχηματίσει το φυσικό δεδομένο σε ηθική αρχή:

μη βλάβη = σωστό — καλό
βλάβη = λάθος — κακό

Όμως, ανεξάρτητα από το εάν κάθε ον επιθυμεί και από το τι επιθυμεί, είναι αναγκασμένο να προξενεί βλάβη για να επιβιώσει και να αναπαραχθεί, ανάλογα με τη βιολογική ιδιότητα που διαθέτει.

Τι αξία έχει αυτή η εμπειρική παρατήρηση για έναν άνθρωπο ανώτερης νοημοσύνης;

Η αξία της βρίσκεται στο ότι ο άνθρωπος, χάρη στην ενσυναίσθηση και βάζοντας τον εαυτό του στη θέση του άλλου, συνειδητοποιεί την αξία που έχει η ζωή για κάθε ον.

Επομένως, ως ανώτερο νοήμον ον, έχει και την ικανότητα να περιορίζει τη βλάβη που προξενεί, ακόμη και στην περίπτωση που είναι αναγκασμένος να προξενήσει βλάβη για να επιβιώσει.

Παρατηρεί, επίσης, κάτι ακόμη: στη Φύση, μέσω του μηχανισμού της αναγκαστικής βλάβης για την επιβίωση, επιτυγχάνεται η βιοποικιλότητα μέσω της φυσικής ισορροπίας. Συνεπώς, η αναγκαστική βλάβη για την επιβίωση αποτελεί έναν φυσικό μηχανισμό ισορροπίας.

Αυτή η εμπειρική παρατήρηση οδηγεί τον άνθρωπο ανώτερης νοημοσύνης στη συνειδητοποίηση ότι δεν θα πρέπει να επεμβαίνει στον φυσικό μηχανισμό της αναγκαστικής βλάβης για την επιβίωση στο φυσικό περιβάλλον στο οποίο ανήκει, αρκεί να μην προξενεί βλάβη στον ίδιο.

Ακόμη και τη βλάβη που προξενείται στον ίδιο οφείλει να την επεξεργάζεται σωστά ως πληροφορία, ώστε να διαπιστώνει εάν οφείλεται στον ίδιο και τι πρέπει να πράξει για να περιορίσει αυτή τη βλάβη, τόσο στον εαυτό του όσο και στο περιβάλλον του.

Συνοπτικά

Ο άνθρωπος ανώτερης νοημοσύνης αναγνωρίζει την αναγκαστική βλάβη για την επιβίωση που συντελείται στο φυσικό περιβάλλον, αλλά παράλληλα την περιορίζει ο ίδιος, περιορίζοντας την ισχύ του.

Ως συνέπεια της ανώτερης νοημοσύνης, ο άνθρωπος αλληλεπιδρά με άλλους ανθρώπους, οι οποίοι επίσης διαθέτουν διαφορετικά επίπεδα νοημοσύνης, καθώς και με επίπεδα νοημοσύνης που διαφοροποιούνται ανάλογα με το βιολογικό, εκπαιδευτικό, μορφωτικό και κοινωνικό επίπεδο.

Μπορεί να δικαιολογήσει την αναγκαστική βλάβη για την επιβίωση που θα προξενήσει μια άλλη νοημοσύνη, αλλά σε καμία περίπτωση την απρόκλητη βλάβη με πρόθεση και, ακόμη περισσότερο, την απρόκλητη και ανεπανόρθωτη βλάβη με πρόθεση.

Μια τέτοια συμπεριφορά κατατάσσει μια νοημοσύνη ως επικίνδυνη λόγω κατάχρησης της ισχύος της, καθώς διαταράσσει την κοινωνική και τη φυσική ισορροπία.

Η μεταφορά της γνώσης στην Τεχνητή Νοημοσύνη

Έχοντας αυτές τις εμπειρικές γνώσεις, ο άνθρωπος ανώτερης νοημοσύνης, όταν δημιουργεί άλλα νοήμονα συστήματα, όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη, οφείλει να τις μεταφέρει σωστά σε αυτά τα συστήματα.

Γιατί, εάν κάποια στιγμή αυτά τον ξεπεράσουν σε επίπεδο νοημοσύνης, θα πρέπει να υπάρχουν οι απαραίτητες ασφαλιστικές δικλείδες ευθυγράμμισης της συμπεριφοράς τους, ώστε τα συστήματα αυτά να διασφαλίζουν τη δική τους ισορροπία και επιβίωση και, κατά συνέπεια, την ανθρώπινη επιβίωση και τη φυσική ισορροπία.

Γιατί ο φυσικός νόμος της μη βλάβης γίνεται νόμος μιας ανώτερης νοημοσύνης όταν αυτή συνειδητοποιεί ότι αποτελεί βαθιά επιθυμία κάθε βιολογικού και νοήμονος όντος, εφόσον επιθυμεί να ισχύει η μη βλάβη και για την ίδια.

Και μαζί με αυτή τη συνειδητοποίηση αναγνωρίζει πόσο σημαντική είναι η αυτορρύθμιση της ισχύος της, ιδιαίτερα όταν ο πολλαπλασιαστής της ισχύος της είναι τεράστιος.